Herinneringen, belemmeringen?

Op het moment dat ik zeg dat we de hond met hoofd naar beneden doen, steken bij veel mensen al verschillende gedachten de kop op, bijvoorbeeld: ‘O nee’ of ‘Fijn!’ of ‘Die vind ik altijd zo zwaar’. Degenen met korte achterbeenspieren voelen als het ware gelijk al de rek op de achterbenen. Maar waar refereren we aan, wat herinneren we ons? We herinneren de keren dat we de houding eerder deden en hoe ons lichaam er toen op reageerde. Maar voor de meesten van ons is dat een week geleden. Is jouw lichaam nu hetzelfde als een week geleden? Is onze geest hetzelfde als een week geleden? De asana, houding, is misschien wel hetzelfde, maar de manier waarop wij de asana uitvoeren, kan totaal anders zijn. De wijze waarop wij de asana beleven kan ook totaal anders zijn. Is het mogelijk dat we onze herinneringen aan de beleving loslaten en helemaal blanco in het huidige moment stappen, in deze specifieke houding? Wat houdt ons tegen? Het lichaam of de geest?

Hebben we korte achterbeenspieren, zijn de polsen zwak of de armen niet sterk genoeg, dan is de hond met hoofd naar beneden, ook werkelijk een zware houding. Dat is een feit. Het is ook een feit dat de achterbeenspieren niet in een week, ook niet in 2,3 of 4 weken overigens, een stuk langer zijn geworden en de armen een stuk sterker. Dat vereist arbeid en oefening.

Maar hoe de houding wordt beleefd dat is een stukje in de geest, van ons ego. Dat geldt ook voor de invloed van herinneringen. Het spreekt voor zich dat het handig is dat je je herinnert hoe je de houding moet uitvoeren en waar je op moet letten. Maar herinneringen waar een oordeel, een gedachte of een gevoel, aan vastzit, positief of minder positief, zetten zich vast in ons geheugen, laten ons ego groeien en weerhouden ons van een werkelijk vrij leven: leven in het nu!

Namasté,

Majanka

Posted in Inspiratie